Author Archives: Evangelia Polymou

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ ΜΙΛΑΝΕ ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ

ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

1-ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ1

ΣΤΙΧΟΙ ΑΠΟ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΑ ΣΕ:

  1. ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
  2. ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΠΟΙΗΣΗ
  3. ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΟΦΙΛΗΤΗ

ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ

Σαν τη γραμμή του ορίζοντα, πράσινο,
εγώ αγαπούσα το μπλε, της θάλασσας,
νησιά πέλαγος πλοία άγονη γραμμή
πρόσφυγες μετανάστες

ΦΑΝΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ

Απάντησε με συνοπτικές διαδικασίες
ίσως και λίγο παραπλανητικά
άλλωστε ποιον ενδιέφερε στ’ αλήθεια πώς
τα ‘βγαζε πέρα…

ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ

Τη στιγμή που πέφτεις
δεν υπάρχει σωστή κραυγή να βγάλεις,
λέξη να πεις,
να ψιθυρίσεις.

ΕΛΕΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ

Μυτερά αθήλαστα στήθη
Ένστικτο λύκαινας παρθένα λεκάνη
Εκεί που έριξε ανάσκελα ο ποιητής τον Μάη
Εκεί θέλω να γίνω μάνα σου

ΣΙΣΣΥ ΑΛΗΦΡΑΓΚΗ

Μετατρέπεις την άπνοια σε πνοή και θύελλα.
Το μούχρωμα σε κυανό και αυτοκρατορικό μπλε.
Την ελαφρά απορρόφηση σε ανυπόφορη φιληδονία.
Ορίζεις τον ωκεανό σε λίμνες μικροσταγόνων.

ΜΥΡΤΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Έχει πολλά ταφ
αυτό το ποίημα,
πολλούς μικρούς
ακέφαλους σταυρούς

ΕΛΕΝΗ ΑΡΤΕΜΙΟΥ – ΦΩΤΙΑΔΟΥ

Να στροβιλίζονται στη ζωή
μέχρι να αποσυρθούν στη γωνιά τους
χορτασμένα…

View original post 1,427 more words

14390858_1098232456892945_5148694696440005666_n

Quando mi amavi guardavi con gli occhi

di un grande fiume dove battelli felici

risalgono dal mare,

sinfonie di luci erano le notti

il tuo respiro una risacca

e cantava nell’immenso

senza tempo, senza ragioni

cantava nell’immenso

abbandonandosi nel tutto

di quel niente senza storia

che è l’amore. Quanto ti amavo

ero come Dio quando si sveglia

in un mattino di sole e sorride.

(agli amanti che non lo sanno)

(da “Compendio”)

∗∗∗∗∗

Όταν μ’ αγαπούσες, κοιτούσες με τα μάτια

ενός μεγάλου ποταμού όπου βάρκες

ανέβαιναν αμέριμνες από τη θάλασσα

συμφωνίες φώτων ήσαν οι νύχτες

 η ανάσα σου μια αποθαλασσιά

και τραγουδούσε στο άπειρο

χωρίς χρόνο, χωρίς λόγο

τραγουδούσε στο άπειρο

παραδομένη στο όλον

εκείνου του τίποτα χωρίς ιστορία

που είναι η αγάπη. Πόσο σ’ αγαπούσα

ήμουν σαν Θεός όταν ξυπνά

ένα ηλιόλουστο πρωί και χαμογελά.

(στους εραστές που δεν το ξέρουν)

[από τη συλλογή «Επιτομή»]

 

Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

Passione Poesia-Luigi Di Ruscio

Luigi Di Ruscio “Un grande poeta”

perìgeion

passione-poesia-copertina-def-3-10-1 

Con la fine degli umani
i grattacieli si copriranno
improvvisamente di licheni spumosi
gli asfalti inizieranno fioriture
che richiameranno gli insetti più luminosi
nessun gatto
rischierà di venire castrato
nell’universo rimarrà lo splendente ricordo
di essersi visto con l’occhio umano.

Luigi Di Ruscio,  L’Iddio ridente, Zona, Arezzo, 2008

 

img_0113

© Fotografia di Ennio Brilli.

Quello che resta.

Quando si dice che Luigi Di Ruscio è stato un poeta operaio si fa (ed è stata fatta tante volte) un’affermazione riduttiva. È vero: Di Ruscio ha fatto l’operaio per 37 anni domando una trafilatrice della Christiania Spigerverk, fabbrica di chiodi di Oslo. Vero è anche che quella condizione, la ripetizione ossessiva e potenzialmente alienante dei gesti nella catena di montaggio, si è riversata con forza nella sua scrittura delineando alcune tra le sue originali caratteristiche.La sua poesia, però, non nasce dall’avere svolto per tanto tempo quel lavoro faticoso, ma ha…

View original post 968 more words

GRAZIE QUI E ORA.

Perigeion: Qui e ora

perìgeion

farfalla_perigeion

Sabato 22 ottobre all’interno della Rassegna “Tu se sai dire dillo” organizzata da Biagio Cepollaro in memoria del poeta Giuliano Mesa, abbiamo dato vita ad una festa con tanti amici vecchi e nuovi per celebrare i quasi due anni di felice attività redazionale.

E’ stata una bella occasione per  mostrare attraverso una proiezione video gli intenti del nostro lavoro a servizio della letteratura e dell’arte e per ringraziare, nuovamente, tutti voi, Autori e lettori, che consentite a questo spazio di vivere.

Ancora una volta grazie a tutti, non solo ai presenti e citati nel video, ma proprio tutti!

La redazione.

View original post